Starożytny Rzym
Architektura st. Rzymu związana była na samym początku tylko z Rzymem, jednak wraz z rozkwitem imperium zasięg jej znacząco się rozszerzył, w pewnym momencie obejmował Europę Zachodnią, Grecję Syrię, Bałkany, Palestynę, Azję Mniejszą oraz dużą część Afryki. Rozwój architektury Rzymskiej można podzielić w następujący sposób: okres królów od VI wieku p.n.e do V wieku p.n.e, okres republiki od V wieku p.n.e. – do roku 30 p.n.e, okres cesarstwa od roku 30 p.n.e do połowy III wieku, okres późnego antyku od połowy III do końca V wieku. Na architekturę rzymską bardzo silny wpływ miała sztuka i architektura Grecka, jednak praktycznie wszystkie podbite kraje wnosiły coś od siebie do sztuki i architektury rzymskiej, chociaż bardzo rzadko w bezpośredni sposób., pierwsze rzymskie świątynie były budowane za czasów panowania królów etruskich co znacząco wpłynęło na ich charakter. Przełom w architekturze rzymskiej nastąpił w drugim wieku przed naszą erą, kiedy to nauczono się wypalać cegłę, która umożliwiała wznoszenie wyższych budynków.